dinsdag 28 juni 2011

Super warm!

Vandaag is het echt om te stikken. Ik heb vandaag gelukkig m'n laatste toetsen zodat ik vanmiddag wel kan gaan vogelen. Ik besluit om vanwege het weeralarm dat is afgegeven niet al te lang en te ver te gaan vogelen. Eerst ga ik naar de kleine Weel. Daar zie ik een klein vogeltje het riet invliegen. Als ik de kijker er op richt blijkt het om een kleine karekiet te gaan. Het is geen gewone kleine karekiet, het beestje is opvallend fors gebouwd met een enorme snavel. Snel maak ik wat foto's.
Voor 'n grote karekiet is hij helaas te klein en daarvoor mist hij ook een donkere punt aan z'n snavel (aldus Mark Hoekstein). Dat neemt niet weg dat hij er toch gek uit ziet voor een kleine karekiet. De vogel zit zichzelf met z'n vleugels koelte toe te wapperen. Als ik denk dat ik genoeg foto's heb ga ik weer door. Uit de foto's zal wel een zekere determinatie rollen. Bij het plasje is het vanwege de warmte wat drukker dan anders. Veel kieviten en scholeksters. Verder lopen er enkele witgatjes.
Een overvliegende bruine kiekendief veroorzaakt wat opwinding. Het beestje hijgt letterlijk van de warmte. Met de tong uit de snavel vliegt hij langs.
Bij de plas aan de Baarzandsche zandweg zitten twee lepelaars. Ze staan er wel mooi bij dus ik besluit om wat tijd te investeren in goede foto's. Nadat ik wat met de instellingen gerommeld heb rolt er toch wel een aardig resultaat uit.

De oudste vogel gaat ook nog even vliegen. Nu kan ik zien dat hij nog niet volwassen is maar waarschijnlijk 3e kj.
De ander is duidelijk een jong van dit jaar. Het is nog steeds heel erg warm. Ik ga daarom ook zo snel mogelijk naar huis. Eerst wil ik nog even langs de steenuilen om te kijken of die al jongen hebben. Bij de ene plaats zie ik geen enkele steenuil. Bij de andere plaats zit daar al parmantig een adulte steenuil. Snel parkeer ik m'n fiets achter de boom en loop ik voorzichtig met de camera in de aanslag, er naar toe. Ik kan behoorlijk wat plaatjes klikken als er opeens een soort sissend geluid klinkt. De steenuil reageert daar op en vliegt naar de plaats waar het geluid vandaan komt. Ik kijk waar hij nu zit maar ik zie hem niet meer. In een gat boven de plaats waar de steenuil zat, zit wel wat leukers. Een kersverse jonge steenuil! Tevreden rijd ik naar huis. M'n steenuilen hebben in ieder geval één jong, die ik ook nog leuk heb kunnen fotograferen.
Ondanks de warmte toch een leuke middag!

vrijdag 24 juni 2011

Ransuilen!

Eergisteren hoorde ik van mijn zusje al dat er ergens jonge uilen zouden zitten. Waar ze precies zaten en wat voor uilen het waren wist ze niet. Gisteren kreeg ik van Peter een bevestiging door. Hij had ook te horen gekregen dat er ergens uilen zaten. Hij stuurde ook overtuigende foto's mee waarop je goed kon zien dat het om ransuilen ging. Deze soort wil ik ook wel graag zien en daarom stuur ik ook even een mailtje waarin ik vraag om extra informatie. Als ik die gekregen heb denk ik wel dat ik de vogels zal kunnen vinden. Eerst ga ik 's ochtends mijn toets economie maken en daarna rij ik gelijk door naar de uilen. Ik kan het eerst een hele tijd niet vinden. Wel vind ik het sperwernest waar Peter het ook al over had. Er zitten al flink grote jongen op het nest. Ik schiet een paar plaatjes en wil dan weer terug lopen.
Op het pad kom ik een vrouw tegen die aan mij vraagt waar ik naar kijk. Ik antwoord dat ik naar vogels aan het kijken ben en dat ik op zoek ben naar uilen die hier gezien zouden zijn. Ze wist direct waarover ik het had. Zij woont namelijk achter de uilen. Ze brengt mij ook naar de plaats waar ze zitten. Ik zoek de hele plek af maar ik kan ze niet vinden. Helaas, 's avonds nog maar eens proberen. Dan zullen ze waarschijnlijk ook gaan roepen zodat ik ze makkerlijker kan vinden. Tussen acht uur en half negen ben ik weer ter plaatse. Ik sta er even maar dan hoor ik een ransuilenroep. Al snel zie ik beide vogels zitten. Ze zijn erg mooi. Ik kan ook wat dichterbij komen en dan is het echt genieten. Er is één nog erg jonge vogel bij die niet verder komt dan z'n ogen dichtknijpen, veren poetsen en slapen. De ander is behoorlijk drukker. Hij vliegt een beetje van tak naar tak en bekijkt mij op een grappige manier. Hij draait z'n kop in een rondje en beweegt daarbij op en neer. Als het wat later wordt gaat hij ook regelmatiger roepen. Ik maak een aantal foto's waar ik meer dan tevreden over ben. Mission completed!
Vanwege verstoringsgevaar of iets van dien aard ben ik expres vaag gebleven in de plaatsaanduiding. Hopelijk brengen deze uilen het tot volwassen ransuilen!

woensdag 15 juni 2011

Helaas geen arendbuizerd

Op DVN werd vanmiddag een mogelijke arendbuizerd door gegeven. Ontdekt door Mark Hoekstein. Het is bij Ellewoutsdijk dus niet ver weg. Meteen bel ik Edward op om te vragen of hij gaat. Hij zei dat hij nog niet ging maar wie weet straks nog wel. Om half 6 ontvang ik een sms. Edward wil toch gaan kijken omdat het toch een arendbuizerd lijkt te worden. We spreken af dat ik om 6 uur bij de stoplichten zal staan. Even later belt Edward met toch nog op of ik ook eerder kan gaan omdat hijnet van huis vertrekt. Dat is voor mij geen probleem en even later stap ik in de auto. Als we bij de plek aangekomen zijn komen we Peter Meininger al tegen. Hij vertelt ons dat de vogel niet meer is gezien. Rob Sponselee is ook aanwezig. Samen zoeken we het terrein af waar hij mogelijk is ingevallen. Ies Meulmeester zag hem daar laag vliegen maar hij wist ook niet zeker of hij daar wel zat. We vinden hem niet en later wordt duidelijk dat hij daar in ieder geval niet zat. Er komt namelijk een trekker die het hele veld over rijdt zodat als de buizerd er zat hij in ieder geval zou moeten gaan vliegen. Helaas dat doet hij niet. Met Niels de Schipper die inmiddels ook is aangekomen bespreken we waar we zullen gaan zoeken. Niels en Rob gaan richting het Zuidgors en Edward en ik besluiten om het aan de kant van de kerncentrale te proberen. We kijken overal erg goed maar we kunnen hem niet vinden. We komen ook nog Jaap Kolijn tegen die het opgeeft en naar huis gaat. Begrijpelijk, wij zoeken ook nog even door maar we hebben er ook weer niet zoveel hoop op dat we hem terug zullen vinden. Als we bij de kerncentrale aankomen gaan we wat meer landinwaarts terug. Even later rijden we weer over de weg die in de richting van de ‘ontdekplek’ voert. Dan zie ik opeens een paar vechtende kraaien vliegen, de kijker er op, er vliegt een buizerdachtige tussen! Snel crossen we naar een plek waar we de vogel beter kunnen zien. We kunnen hem nog even bekijken maar opeens is hij weg. We hebben helaas niet goed kunnen zien waar hij naar toe is gevlogen maar we gaan er in ieder geval zoeken. We rijden het weggetje op dat in de richting van de plek voert. Bij het kruispunt stoppen we om het gebied af te kijken. Helaas nergens is een spoor van een buizerd te bekennen. Telefonisch waarschuw ik Niels de Schipper om te melden dat wij een buizerdachtige gezien hebben. Niels komt ook onze kant op. Waarschijnlijk is de vogel richting de kerncentrale gevlogen dus rijden we ook die kant op. We hebben een klein stukje gereden als Edward een vogel in de berm ontdekt. Het is een buizerd! Het zou goed te bewuste vogel kunnen zijn.
Net al Edward de vogel in de scoop heeft besluit die om te gaan vliegen. Dat komt nog niet eens zo heel slecht uit want nu kunnen we ook wat vluchtfoto’s maken. Bij de vlucht vallen direct de dikke, vette polsvlekken en het witte vleugelvlak op.
Als de vogel is gaan zitten weten we eerst niet wat we nu eigenlijk voor ons hebben. Hij heeft een lichte borst met roodbruine vlekjes. De kop is ook een geval apart. Een duidelijke oogstreep, dikkere kop, een driehoekige vlek op het achterhoofd, allemaal pro arendbuizerd. We twijfelen nog wel heel erg. Niels de Schipper is inmiddels ook aangekomen en hij weet het ook nog niet zo zeker. De vogel heeft een opvallende lange poten en ook een grote haak aan de snavel. Veel geel aan de snavel en de bovenkant van de snavel loopt door in de kop.
We kijken er een hele poos naar en dan denken we dat de vogel wel opvallend genoeg is om door te piepen aan Mark. In de volgende minuten/uren worden we er steeds zekerder van dat het om de vogel van Mark en Ies gaat. De vogel mist ook aan elke vleugel twee armpennen wat de vogel van Mark en Ies ook had en hij heeft ook een afgeragde staart. Een hele poos later komen er nog een paar auto’s met vogelaars uit de noordelijker delen des lands. Met behulp van de Ipad van één van hen weten we inmiddels zeker dat dit de vogel  is van Mark en Ies. Of het ook een arendbuizerd is dat weten we nog niet zeker. De vogel weigert halsstarrig om te gaan vliegen en blijft de hele tijd in dezelfde houding zitten. We zitten er een hele tijd op te kijken maar we weten het nog steeds niet zeker. Uiteindelijk besluiten we om nog even te wachten tot Guido is aangekomen en om dan de vogel te laten vliegen. Ander is het straks te donker om iets te zien. Als Guido aankomt zeggen we dat de vogel nu wel mag gaan vliegen. Meteen vliegt de vogel op. De fototoestellen ratelen al en iedere vierkante centimeter wordt vastgelegd.
Het valt op dat de vogel ook brede vleugels heeft. Het langgerekte postuur van een arendbuizerd heeft hij echter niet. Als we alle kenmerken eens op ’n rijtje zetten denken we dat we toch niet zo erg zeker mogen zijn van een arendbuizerd. Edward en ik vertrekken na het opvliegen van de vogel naar huis. We hebben de vogel gezien, of het een arendbuizerd is moeten we maar afwachten.
Uiteindelijk wordt toch besloten dat het toch om een buizerd gaat. Het wordt aan roofvogelgoeroe Dick Forsman uit Finland gevraagd en die weet op grond van een aantal argumenten een arendbuizerd uit te sluiten.
Hier staat het bericht
Hi Edwin,
Thanks for the interesting set of images.
However, I don't think this is a LLB, just a pale morph 2nd cal yr Common Buzzard.
The structure is not right for a young LLB, it is too compact and the wing-tips are too blunt, but naturally features like these are very subjective. More importantly, several plumage characters speak against LLB, being clearly pro Common Buzzard:
-the new central tail-feathers show typical CB banding
-in the more distant views the head is dark against the breast. In pale birds like this the head would be the palest in LLB, not darker than the breast.
-the pale face in a dark head is typical of pale CBs. In LLBs the head is usually uniformly pale.
-the trousers are always dark, even in pale LLBs. In this bird the trousers are clearly pale.
-it lacks any indication of pale upper primary panel found in many (but not all) immature LLBs.

This is a good example to illustrate the huge phenotypical variation in CB, and how superficially similar they can be to LLBs, yet this individual is not even among the most difficult ones.
regards,
Dick Forsman.

Jammer volgende keer beter!

maandag 13 juni 2011

Goeie soorten op Westkapelle!

Na een lange vogelstilte (en dus ook radiostilte) is het vandaag opnieuw raak. Als we na de kerk koffie gedronken hebben start ik de computer maar eens op. Natuurlijk bezoek ik eerst even dutchbirding, waarneming.nl en hotmail. Op alle drie de sites knallen twee vogels er uit. Een roodkopklauwier en 2 poelruiters bij Westkapelle. Jos Boot had 8 dagen geleden al een roodkopklauwier gezien maar die had niemand anders gezien. Nu heeft hij hem weer terug ontdekt en dit keer laat hij zich wat langer zien. De poelruiters zijn ontdekt door Corstiaan Beeke, een leuke bijvangst! Roodkopklauwier is nog een nieuwe soort en twee poelruiters als jaarsoort zijn natuurlijk ook mooi meegenomen. Meteen bel ik daarom ook Edward op. Hij heeft nog van alles te doen maar we spreken af dat hij mij om zes uur (’s avonds) op zal halen. De hele dag door maak ik een beetje huiswerk en natuurlijk blijf ik de drie voorgenoemde sites checken. Mijn hartslag wordt flink verhoogd als er een lammergier in Zeeuws-Vlaanderen gemeld wordt. Helaas wordt al snel duidelijk dat deze vogel gebleekte handpennen heeft, niet telbaar, aldus Peter Meininger. Geduldig wacht ik daarom tot het 6 uur is. Als ik een lading macaroni naar binnen heb gebaggerd ga ik maar eens voren staan. Als snel is Edward er en we kunnen weg. Op weg naar Westkapelle bespreken we natuurlijk de lammergier. Als we bij de camping aankomen waar de roodkopklauwier zit wordt de auto geparkeerd. We lopen in de richting waarvan we vermoeden dat hij zit. Al snel komen we aan bij een weidje waar natuurlijk de paaltjes gecheckt worden. Bingo! Al snel ontdek ik de roodkopklauwier. Snel bekijken we hem, nieuwe soort in the pocket! We maken nog geen foto’s want we verwachten dat we wel wat dichterbij kunnen komen. Dat lukt ook. Alleen zien we de vogel nu met tegenlicht. Snel lopen we om. Helaas de vogel is spoorloos verdwenen. We blijven hard zoeken maar de vogel laat zich niet meer zien. Met een dubbelgevoel vertrekken we in de richting van de poelruiters. We hebben de vogel dan wel gezien maar geen foto’s. Bij het Vroon is het even zoeken naar de poelruiters. Door de zon weerspiegeld het water alsof het aluminiumfolie is. Hoe we ook kijken, de poelruiters zien we niet. Dan maar naar de K. de Vosweg. Bij het rijden daar naar toe zien we dat we van de Hogeweg ook nog het fietspad op kunnen rijden. Het fietspad is breed genoeg dus dat doen we dan ook. Het gebiedje wat daar ligt wordt ook goed afgescand. Edward denkt hem te zien maar helaas blijkt dat een tureluur te zien. Aan de andere kant zie ik ook een vogel die hem wel eens zou kunnen zijn. Daarna zie ik nog een andere identieke vogel die daar ook in de buurt loopt. Met de Swarovski van Edward er op is er nog weinig twijfel, dit zijn de poelruiters. De vogels komen steeds dichterbij en met het avondzonnetje er op zorgt dat voor leuke plaatjes.
Wij hebben leuk licht en we vermaken ons daarom best met deze vogels. Na de poelruiters besluiten we om toch nog even terug te gaan naar de roodkopklauwier. Al snel lopen we weer op de Bucksweg. Gelukkig zien we hem al snel. Vlug maken we nu de eerste bewijsplaatjes. We lopen wat dichterbij en kunnen hem nu nog dichterbij zien. Hij laat zich fantastisch zien. We lopen een beetje heen en weer tussen het weidje en de weg en dat resulteert ook in leuke foto’s! Uiteindelijk is iedereen weg behalve wij en Bart Schot. We hebben de vogel nu helemaal voor ons zelf en we kunnen nu heel erg dichtbij komen. Op den duur zitten we nog maar op een paar meter van de vogel. Geweldig! Het is nu echt genieten bij de vogel. Om negen uur lopen we weer terug. Met veel betere foto’s dan we hadden durven hopen! Erg leuk zo’n avondje Westkapelle!