zaterdag 30 juli 2011

Yesss! Amerikaanse oeverloper!

Deze week heb ik de hele week gewerkt. Ook zaterdag ga ik uiteraard 's ochtends naar de kassen. Als ik terug kom ga ik eerst eten. Daarna heb ik belooft dat ik nog meubels ga versjouwen. Voor ik dat ga doen wil ik eerst douchen. Snel check ik dutchbirding. Meteen springt de hartslag omhoog. Amerikaanse oeverloper! Het atlasblok ziet er goed uit en snel op ik de link. Het ìs een goed atlasblok. Een inmiddels zekere Amrikaanse oeverloper zit in de Hogerwaardpolder, de Bevelanden nota bene! In alle staten van opwinding toets ik met trillende vingers het nummer van Edward in. "Dit mobiele nummer is niet bereikbaar..." klinkt een stem. Helaas, na een paar minuutjes probeer ik het nog een keer maar Edward blijft onbereikbaar. Dan probeer ik Niels de Schipper. Die is al ter plaatse en hij is ook 100& zeker. Nog drie keer probeer ik Edward te bereiken, maar het lukt niet. Ten einde raad stuur ik hem een mailtje maar ik krijg nog geen antwoord. Gelukkig is mijn moeder bereid om me te brengen. Na een tijdje rijden we de Hogerwaardpolder binnen. Al snel zien we de auto's staan. Als we stil staan spring ik uit de auto en ren ik naar de plek toe. Onderweg kom ik een paar anderen tegen die me vertellen dat ik wel 'rustig aan' kan doen. Ja, zij hebben 'm al gezien dus zij hebben makkelijk praten. Al snel sta ik bij de anderen. Het duurt niet lang of ik kan door de scoop van Pim de vogel zien. Helaas loopt ie nog ver weg maar vaag zijn wel de vlekjes te zien. Nieuwe soort binnen! Het duurt even maar dan hebben ook Christely en Hilde hem gezien. Ik blijf met de verrekijker nog even kijken maar dat schiet niet erg op. Het is nogal ver. Inmiddels heb ik ook Ilona Minnaar aan de telefoon die vraagt of ik nog mee ga. Ik zit natuurlijk inmiddels al bij de Amerikaan dus dat zeg ik ook. Zij komen nu ook meteen door. Mijn moeder kan weer terug want Edward komt toch al. Bedankt ma! Met Rienk Geene heb ik een goed gesprek over de aanschaf van Kite telescopen en ik mag ook door die van hem kijken om 'm te proberen. Door zijn telescoop is het wel goed beeld maar dat hoeft natuurlijk niks te zeggen omdat ik een SP-60 aan wil schaffen. Ik heb in ieder geval goed tips gekregen over de telescopen. Nu ik toch hier ben vraag ik Pim ook gelijk maar om duidelijkheid over de determinatie van de kleinste strandloper. Hij zegt dat dankzij de 'baggerplaatjes' van Peter de vogel toch geen kleinste strandloper is. Jammer hoor, voor de waarnemers. Ik ben erg blij, heb ik toch geen goeie soort gemist! Inmiddels is Edward ook aangekomen. Nog steeds zitten we met een betrekkelijk klein groepje mensen naar de vogel te kijken. 40-50 man is niet zo veel als je bedenkt dat dit de eerste twitchbare voor Nederland is. Volgens waarneming.nl gaat dit zelfs het eerste geaccepteerde geval worden! Opeens klinken er allerlei kreten. Vliegt op! Allerlei smeekbedes worden aan de vogel gericht om hem toch alsjeblieiefieft deze kant op te laten vliegen. De alwijze oeverloper heeft de gebeden verhoord en komt onze kant op gevlogen. Niet ver van ons vandaan strijkt hij neer en gaat foerageren. Yeah! Dit is een Amerikaanse Oeverloper! Door de telescoop van Gerard Troost zie ik hem erg mooi. Mooie duidelijke ronde vlekjes op de flanken en veel vlekken op de borst. Dat zagen wij eerst aan voor 'n borstband maar het blijken allemaal 'spots' te zijn. Voor mijn part hadden ze 'm gevlekte oeverloper genoemd! Alles is te zien. Een opvallend licht snaveltje en een fijn oogstreepje. Een opvallend gedrongen korte bouw en ook opvallend donkere bovendelen.
Foto Rowana van der Reest
Ik maak ook wat recordshots. Met die Canonkanonnen hebben ze hele leuke foto's kunnen maken maar dat zit er met die van mij niet in.
Ik ben al heel blij met de waarneming! Na een poosje vliegt de vogel weer naar de andere kant. Ditmaal is het Peter gelukt om een foto te maken waarop het korte vleugelstreepje te zien is.
Een hele tijd lang blijven we de vogel nog bewonderen. Door de scoop van Guido kan ik hem nog een keer helemaal goed bekijken. Om vier uur vertrekken we weer naar huis. We hebben een gigantisch leuke soort gezien! Deze soort stond bij mij al in de top tien meest gewenste soorten in Nederland dus beter kan je het niet hebben. Wat een zéér, zéér mooie vogel! Tussen twee haakjes (wel handig die vakanties. Toevallig weet ik dat: Corstiaan, Sander, Mark en ook Ies wegens vakantie afwezig waren. Hierbij m'n deelneming! haakje sluiten) Ondanks de vakantie waren er wel genoeg vogelaars hierbij een foto van Peter.
Op de onderste foto van Aart Vink sta ik zelf ook (met lichtblauw shirt)
Foto Peter Meininger
Foto Peter Meininger

Foto Aart Vink


UPDATE:
Niet alleen in Nederland werden vogelaars opgeschrikt. Ook in andere landen reageerden vogelaars balend dat ze hem niet zagen zien. Sommigen zaten 'slechts' duizend kilometer ver weg in Zuid-Frankrijk. Tot grote vreugde van degenen die hem gemist hadden bleef hij zondag ook zitten. Cock Reijnders kreeg het beestje toch nog te zien na eerst vanaf een camping in Zuid-Frankrijk 1000 kilometer gereden te hebben. Wel een grote afstand maar dan heb je ook wat. De onderstaande foto (van Jaco Walhout die ook tp was) liegt er niet om!
Foto: Jaco Walhout
Maandag was hij overigens weg (blijft het toch een beetje een blokker hè, hè, hè)

zaterdag 23 juli 2011

Een leuk goudpleviertje....

Zoals ik in één van mijn vorige berichtjes schreef baalde ik behoorlijk toen de aziatische goudplevier ontdekt werd. Nu, na twee weken ben ik weer thuis. Op de dag van mijn thuiskomst heb ik nog een groene bijeneter getwitcht, maar dat werd een dip. Wat echter wel leuk is, is dat de aziaat er nog zit! Natuurlijk ga ik de dag erna gelijk proberen of ik 'm op de levens- en Bevelandenlijst kan schrijven. Om ongeveer twee uur ben ik ter plaatse. De vogel laat zich op dat moment nèt even niet zien. Ik wacht een hele poos en gelukkig maakt een andere vogelaar me er op attent dat hij te zien is. Al snel heb ik 'm in de kijker. Een leuk beestje! Opvallend is het zwart op de borst dat helemaal over de buik doorloopt naar achteren. Ook de grote witte streep over oog en hals is opvallend. Het is in ieder geval duidelijk dat dit hem is. Snel maak ik ook een paar foto's. Meer als recordshots zit er helaas niet in maar ik ben dik tevreden! Ik blijft nog een tijdje kijken tot de vogel weer in de vegetatie verdwenen is. Daarna kan ik tevreden naar huis. Ondanks mijn vakantie toch een Aziatische goudplevier op de lijst!

vrijdag 22 juli 2011

THE END!

Vandaag gaan we weer op huis aan. Gisteren hebben we alles ingepakt en om half acht vertrekken we van het vakantieadres. Ik kan terugkijken op een erg leuke vogelvakantie. Hieronder volgt een selectie van wat ik de leukste foto's (soms ook vogels) van de vakantie vond.

woensdag 20 juli 2011

Tochtje naar de Simplonpass

Gisteren was het een verloren dag. De hele dag regende het en dus zaten we de hele dag binnen. Ik maakte van de tijd gebruik om de verschillende vogelfoto’s te categoriseren. Nuttig werk maar de vogels ‘real’ zien is toch een stuk leuker. Gelukkig hebben we daarvoor vandaag wel de gelegenheid het regent minder en we besluiten dan ook om het er op te wagen en de gaan kijken of we een leuk plekje zien om te gaan wandelen. Uiteindelijk valt naar lang wikken en wegen de keuze op de Simplonpass. Dat blijkt een juiste keuze geweest te zijn. Als we aankomen is het in ieder geval droog, maar het is er wel koud en het waait hard. Als we gegeten hebben lopen we naar boven. Eerst zie ik, behalve een paar gierzwaluwen geen vogels, later zie ik enkele vogeltjes met een opvallende trillende roep. Ik slaag er in een paar foto’s te maken en ik kom tot de conclusie dat het om kleine barmsijzen gegaan moet zijn. Het is behoorlijk drassig, maar we komen steeds verder omhoog. Dan neemt ook de kans op leuke vogelsoorten weer toe. Als we al een stuk hoger zijn zie ik ook een paar tapuiten. Verder zit in de top van een naaldboom een kleine barmsijs met een opvallende rode borst. Hij is erg mooi!
Het is een behoorlijk moeilijk pad, maar op den duur kom ik toch op plekje die er veelbelovend uitziet. Ik hoor ook een vogeltje die een beetje gek aan het piepen is. Eerst denk ik dat het een tapuit is maar dat verandert. Als ik een heel stuk dichterbij geklommen ben zie ik dat het om een waterpieper gaat. Als ik op de plaats ben waar de vogel zat, zie ik behalve deze vogel nog meer waterpiepers. Ik kan nu ook een paar leukere plaatjes maken als ik maandag gedaan heb.
Behalve de waterpiepers komen er ook nog andere vogels voorbij. Een vrouwtje torenvalk zorgt heel even voor opwinding maar dat veranderd al snel als ik zie dat het dus om een torenvalk gaat. Andere vogels zijn leuker. Zo zie ik behalve de gierzwaluwen ook twee gierzwaluwen met een witte buik: alpengierzwaluwen! Ik zie ze nu heel wat beter als toen in Leukerbad. Ik kan nu ook een paar foto’s maken die ik zelf redelijk acceptabel vind.
Op de foto’s is nu ook de witte keel goed te zien. Plotseling verschijnt er boven een bergtop een roofvogel. Al snel zie ik dat het om iets heel anders gaat dan de gebruikelijke roofvogels. Die is absoluut een arend! Snel begin ik foto’s te maken. De vogel laat zich goed zien en maakt af en toe duizelingwekkende duikvluchten.
Na een poosje verdwijnt de arend achter een bergrug. Door het tegenlicht is de determinatie nog niet helemaal rond maar op de foto’s kan ik al zien dat de vogel zes slagpennen heeft. Met dat aantal valt de vogel al in de categorie ‘leukere vogels’ als ik daarbij nog de grote brede vleugels, de lange staart en de plaats van de waarneming bijvoeg kom ik toch wel uit op een vrijwel zekere steenarend. Erg leuk, ik had gehoopt om behalve het geluid ook de vogel nog te zien en dat is gelukt. We blijven nog even op de rots wachten op de rest van de familie. Ondertussen komen de alpengierzwaluwen nog een keer langs en nu kan ik een paar betere foto’s maken. Eentje komt vlak over m’n hoofd. Als de rest van de familie gearriveerd is, lopen we weer naar het pad en gaan we wat verder omhoog. Opeens vliegt er weer een steenarend op van de bergtop. Even later voegt een tweede zich er bij. Op een gegeven moment vliegen de vogels zelfs zo dicht bij elkaar dat ik een foto kan maken met allebei er op. Op een gegeven moment landen ze allebei. Ook daar kan ik een paar foto’s van maken. Als ze eenmaal op de berghelling zitten zijn ze echter niet meer goed te zien. We hebben niet zoveel tijd maar toch loop ik er heen om ze wat beter te zien. Als ik wat hoger ben vliegt eentje luid roepend weg. In totaal heb ik nu wel een aantal leuke, herkenbare plaatjes van een steenarend. Deze zijn beter gelukt als die in Italië.
Voor de rest vermaak ik me daar een beetje met een paar tapuiten en een paar piepers. Ik ben er nog steeds niet uit wat voor piepers het zijn. Hopelijk weet Mark het. Daarna loop ik  weer naar beneden en gaan we richting de auto. Onderweg zien we nog een paar schitterende zomerkleed kleine barmsijzen.
Ook de alpengierzwaluwen laten zich weer zien.
Ditmaal zien we ze een stuk lager. Als we weer in de auto zitten kan ik in ieder geval terugkijken op een leuk dagje. Hoewel geen nieuwe vakantiesoorten, maar toch leuke waarnemingen!

maandag 18 juli 2011

Een paar echte alpensoorten erbij!

Voor vandaag is het plan om met de auto naar de Nufenenpass te gaan.  De Nufenenpass ligt op 2478 meter. Ik heb de vakantielijst eens nagekeken en ik zie dat ik gelukkig het meeste wel compleet he: Lammergier en Rotskruiper vormen voor mij wel de top van de waarnemingen- en soortenlijst. Voor de soortenlijst is de rode rotslijster voor mij ook zeker het vermelden waard en op de waarnemingen en ook wel soortenlijst mag de Europese kanarie toch zeker niet ontbreken. Voor de rest heb ik gemiddeld ongeveer één nieuwe levenssoort per vakantiedag. Al met al een tevreden stemmend lijstje. Nu we zo hoog gaan heb ik de hoop om de soortenlijst nog uit te breiden met een echte alpensoort: de sneeuwvink. Na een redelijk lange rit komen we tenslotte aan bij een restaurant op de Nufenenpass. Daar stappen we uit en we kijken een beetje rond. Een leuke dagsoort komt al snel uit de mist vliegen, een raaf zeilt zwijgzaam uit de mist te voorschijn. Zo vaak heb ik een raaf nog niet van dichtbij kunnen bekeken dus voor mij is het een leuke waarneming. Ik maak ook enkele foto’s.
Als we het bergpaadje oplopen komt al snel nog een veel leukere soort tevoorschijn. Ik zie eerst een tapuit en daar dichtbij zie ik nog een soort die ik eerst even niet thuis kan brengen. Het is nogal ver weg en door de omstandigheden houd ik het voorlopig even op een juveniele rode rotslijster. Dat denkbeeld veranderd al snel als ik wat dichterbij komt. Een vogel waarvan ik de grootte ongeveer schat als die van een spreeuw met opvallend veel streping. Verder heeft de vogel een recht snaveltje en een bruine vlek ongeveer bij de tertials. Alles bij elkaar zit ik nu heel sterk te denken in de richting van een andere soort, namelijk een alpenheggenmus. Al snel voegt een tweede zich bij de eerste en ook al snel twijfel ik niet meer. Opnieuw een nieuwe soort gescoord! Terwijl we verder lopen kijk ik natuurlijk goed om me heen. Opeens hoor ik iets wat ik niet thuis kan brengen. Al snel zie ik het vogeltje dat het geluid produceert. Snel loop ik er op af. De vogel gaat al snel vliegen. Meteen vallen de witte bovenvleugels en staartzijden op, dit is zonder twijfel een sneeuwvink! De vogel is nogal rusteloos en blijft vliegen, dat geeft mij de gelegenheid om enkele vluchtfoto’s te maken.
In de volgende uren krijg ik de vogels steeds beter te zien. Ik krijg ook nog eens de kans om een paar extra leuke plaatjes van een alpenheggenmus te maken. Eentje vind ik zelf erg leuk. Dat is op het moment dat de alpenheggenmus zich even uitrekt om alles even beter te kunnen zien.
De sneeuwvinken kom ik ook nog een aantal keren tegen en ik kan een aantal plaatjes schieten waar ik erg tevreden over ben.
Verder zie ik natuurlijk de altijd aanwezige tapuiten en zwarte roodstaarten. Als nieuwe vakantiesoort komen ook nog de mooie waterpiepers in zomerkleed.
Om twee uur ’s middags gaan we weer terug. Het is een erg geslaagd tochtje geweest!

zaterdag 16 juli 2011

Rotsbeestjes!

Vandaag hebben we niet echt een plan om ergens naar toe te gaan. Vanmiddag gaan we zwemmen en vanochtend luieren we een beetje. Een uitstekende gelegenheid dus om vanochtend te proberen om de rotszwaluwen van de Stausee te fotograferen. Als ik eenmaal op de stuwdam sta laten de rotszwaluwen zich opnieuw erg goed zien. Helaas, fotograferen is een ander verhaal. De groothoeklens heeft net te weinig millimeters en de telelens te veel. Uiteindelijk lukt het me toch nog om een paar leuke plaatjes te schieten.
Terwijl ik daar zo op de dam sta zie ik in een flits een vogel voorbijvliegen met heel veel rood in de vleugels. Dat moet wel een rotskruiper zijn! Al snel kan ik er inderdaad een 100% zekere rotskruiper van maken. Een heel mooi beestje! Ik kan een paar foto’s maken maar door de afstand lukt dat helaas niet erg. Sommige foto's doen me erg denken aan de rotskruiper van Limburg. Lekker ver weg, onscherp...
Als ik weer rotszwaluwen aan het fotograferen ben komt opeens dezelfde vogel weer terug vliegen. Ditmaal zie ik hem nog beter. De vogel komt op ongeveer 2-3 meter langsvliegen. Het is echt een beauty! Alle kenmerken zijn te zien aan deze vogel. Ik kan ook nog een paar betere bewijsplaatjes maken.
De dip van gisteren is helemaal goed gemaakt! Als het half twaalf is loop ik weer terug naar het huisje. Met een rotskruiper op zak! Erg onverwachts, maar super leuk, op een half uurtje lopen vanaf het huisje! ’s Middags word er gezwommen. Het is qua vogels een erg leuke dag geweest!