dinsdag 4 december 2012

Roodhalsganzen!

Op zaterdag meldde Mark Hoekstein in een Whatsapp bericht dat hij maar liefst zes roodhalsganzen op Kwistenburg had. Ik las dit berichtje op mijn werk en ik nam me voor om vanmiddag te gaan zoeken. Helaas gooiden andere verplichtingen roet in het eten. Edward vond ze nog wel terug, ze zaten nu net na de brug bij Kats, op Noord-Beveland. Zondag was er één terugmelding van Kris de Rouck met een leuk plaatje waar ze alle zes op stonden. Dat wilde ik ook wel zien! Pas op dinsdag had ik weer tijd vanwege raportenvergaderingen. 

Rond tien uur was ik ter plaatse. De rotganzen zaten overal verspreid dus dat was niet zo'n goed teken. Ik begon hier en daar wat groepjes te scannen, maar de bewuste vogels zaten er niet bij. Ik bedacht om eerst Kwistenburg nog maar eens te gaan doen. Dat leverde een aantal rotganzen op, maar niet de vogels die ik zocht. In de Jonkvrouw Anna polder op Noord-Beveland zat inmiddels een flinke groep rotganzen. Met de telescoop zocht ik hem nauwkeurig af, maar ook dat leverde geen roodhalsjes op. Wel zat er een witbuikrotgans, ook leuk natuurlijk, maar daar kwam ik niet voor. 
Uiteindelijk werd middag en ik had alle geschikte plekjes in de omgeving wel ongeveer bekeken. Aan de mogelijkheid dat ze ergens ver weg op Noord-Beveland zouden zitten wilde ik liever niet denken... 

Als laatste hoop ging ik naar de Leendert-Abrahampolder bij Kats. Daar willen ook nog wel eens ganzen zitten en wie weet... Een rit door de polder leverde lange tijd niets op. Uiteindelijk zaten er aan het einde nog wel een paar ganzen. Met de verrekijker haalde ik er al snel een paar donkere ganzen met witte flankstreep uit. Zou het dan toch... Dichterbij gaan leverde de oplossing, zes mooie roodhalsganzen! Wat een verschrikkelijk mooie vogels! Na een langsvliegende roodhalsgans op Westkapelle had ik geen roodhalsganzen meer gezien, maar dat wordt nu goed gemaakt. Het zijn mijn eerste roodhalsjes aan grond en ook nog eens mijn eerste op de Bevelanden. Bovendien is het ook nog eens de grootste groep ooit in Zeeland. Missie geslaagd!

Nu ik ze heb wil ik ook wel graag een foto maken. Ze zitten gelukkig behoorlijk dichtbij dus dat is makkelijk. In een uur tijd slaag ik er in om een aantal foto's te maken waar ik meer dan tevreden over kan zijn. 

Ondertussen heb ik ook een Whatsapp berichtje verstuurd via de Walcheren groep en zo kunnen anderen ook nog van de gansjes genieten. Uiteindelijk zitten ze behoorlijk ver weg en ik besluit dat het mooi geweest is. Ik kan tevreden door de kou naar huis. Onderweg kom ik Izak en Adriaan Weststrate nog tegen die ik gebeld had. Via waarneming.nl zie ik dat ook zij de ganzen hebben kunnen zien. Een leuke onderbreking van het saaie schoolleven!

vrijdag 9 november 2012

Pestvogels in 's-Gravenpolder!

Al enkele dagen wordt het land overspoeld door een invasie pestvogels. Ook in ons eigen Zeeland merken we daar alles van, zo zit er bijvoorbeeld al in Vlissingen een groep van wel 92 pestvogels. Ik fiets nu iedere keer een grotere ronde naar huis om zoveel mogelijk bessenstruiken mee te pakken en hopelijk zelf ook pestvogels te ontdekken. Tot op heden is dat nog niet gelukt. Ik maak dan ook plannen om zaterdag naar Vlissingen te gaan. Vanochtend ben ik laat voor school dus snel rijd ik de straat uit. Opeens hoor ik een kenmerkend belletje, pestvogel! Snel kijk ik waar het geluid vandaan komt en dan zie ik minimaal vijf pestvogels zitten! Ik ben erg blij, dat was sneller dan ik had durven hopen. Helaas heb ik verder geen tijd dus ga ik weer door. Op school zet ik wat op de Whatsapp groep en ik verstuur wat mailtjes. Ik hoop na schooltijd wel wat foto's te kunnen maken. Helaas loopt het niet zo als ik hoop en is de groep als ik thuis kom nergens te vinden. Jammer, maar toch ben ik erg blij dat ik m'n eerste pestvogels van het najaar zelf gevonden heb! 

vrijdag 19 oktober 2012

Een dagje vogelen op Westkapelle

Ik heb deze hele week geleerd aan mijn toetsen voor volgende week. Donderdag zag ik dat er leuke dingetjes gezien werden bij Westkapelle. Voor vrijdag werd goed weer voorspeld en de zuidelijke wind zou zo maar eens wat leuke zangertjes op kunnen leveren. Daarom zat ik om zeven uur in de trein naar Middelburg. Helaas had de trein vertraging waardoor ik op een paar seconden de bus miste. Na een uur gewacht te hebben kon ik alsnog vertrekken. Bij Westkapelle was het erg mistig. Onderaan de dijk liep ik richting 't Kiekuus. Toen de mist optrok werden grote groepen zangertjes zichtbaar de vrij constant overvlogen. Veel vink, ook een aantal keep en een aantal sijs. Een aantal rietgorzen mochten niet ontbreken, evenals een groot aantal graspiepers en uiteraard spreeuwen. Mezen vlogen er nog niet zo veel, maar die zouden later op de dag nog veel komen. 

Met zoveel zangertjes in de lucht voel je je niet zo lekker als je op de zeedijk staat. Voor hetzelfde geld is er op de begraafplaats een leuk zangertje te vinden zoals bijvoorbeeld een bladkoning. Daarom loop ik richting de begraafplaats. Het duur niet zo lang of ik ben gearriveerd. Ik doorzoek de hele begraafplaats grondig, maar er is niets bijzonders te zien. Dan valt mijn oog op een egaal bruin zangertje met opvallende oogstreep. Snel maak ik enkele foto's, maar helaas is daar weinig op te zien en is de vogel daarna ook verdwenen. Ik zoek alles nog een keer af, maar het heeft geen resultaat. Ik weet niet precies wat het geweest is, toch maar een tjiftjaf? Ik kom ook Corstiaan tegen en samen zoeken we nog een keer op de begraafplaats om daarna ook de camping er achter te doen. 

Ik ben hier nog nooit geweest, maar het ziet er veelbelovend uit. Dat blijkt ook wel want plotseling roept Corstiaan dat hij een bladkoning ziet. Dat is boffen en hier hoopte ik ook al een klein beetje op. Al snel heb ik hem ook in de kijker en kunnen we hem goed volgen. Hij roept niet, maar laat zich daarentegen wel prachtig zien. Eindelijk heb ik de felbegeerde foto's van een mooie vrij zittende bladkoning! 

Uiteindelijk raakt hij helaas ook weer kwijt. Wij klagen echter niet, met deze foto's mag je dik tevreden zijn! We doen hierna nog een andere camping, maar die levert niets op. Corstiaan moet naar huis dus hij zet mij af bij de Hogeweg en ik ga weer op eigen gelegenheid verder. In het Vroon zit weinig bijzonders. Het ruiterpad zou ook wel eens iets op kunnen leveren dus daar ga ik nu naar toe. Het ruiterpad ziet er inderdaad veelbelovend uit, door de bosjes trekken groepjes koolmezen. 
Het is duidelijk dat er vandaag een geweldige koolmezentrek aan de gang is. Zie bijvoorbeeld deze telling met een nieuw koolmezenrecord voor telpost Nolledijk. Toch blijven de echte leuke  hier soorten wel uit. Wel zit er een foeragerende grote bonte specht die zich nog op de foto laat zetten.
Af en toe komen er ook kepen in de boomtoppen zitten. Als afsluiter loop ik nog naar Camping Moens en doorzoek daar ook het gebied. Dan is het al weer tien voor vier en ik loop naar de bushalte. Het gaat regenen, maar gelukkig komt de bus al snel aan. Ik stap in en de bus vertrekt naar Middelburg. Al met al een leuk dagje Westkapelle met de bladkoning als hoogtepunt. 

woensdag 17 oktober 2012

Vakantie in Vallandry, Frankrijk 2012

EDIT: Vakantie heeft plaatsgevonden rond 15 juli

De zomervakantie is al weer een tijd geleden, maar omdat ik nu een keer zin heb om het verslag te maken ga ik dat maar even doen. Dit jaar gingen we met het gezin naar Vallandry, een dorpje in de Franse Alpen op ongeveer 2000 meter hoogte. Een vakantie naar Frankrijk gaf mij de hoop op vale gieren. In de database van Observado kon ik echter weinig hoopgevende waarnemingen vinden. Ik had verder niets voorbereid dus ik liet me graag verrassen.


Aankomst

Op dertien juli bereikten we ons vakantieadres. Na een paar misselijkmakende haarspeldbochten reden we het piepkleine dorpje binnen. We konden nog niet in het huisje dus ik ging maar eens kijken wat er aan vogels te zien was. Al heel snel zag ik de eerste rotszwaluwen die nestelden tegen een groot hotel aan. De onvermijdelijke zwarte roodstaart is ook al snel gevonden. Ik besluit er wat tijd in te investeren omdat ik verder toch weinig te doen heb. Uiteindelijk lukt het om hem een beetje leuk op de plaat te krijgen. 
Als ik in het dorpje loop zie ik in een raamkozijn boven een bar zeven jonge rotszwaluwen zitten die nog gevoerd worden. Dat ziet er erg leuk uit, maar helaas is het licht in de middag niet goed. Ik neem me voor om later een keer terug te gaan op een ochtend en te kijken wat er van te maken valt. Als we ’s avonds in ons huisje zitten kan ik voor de vakantielijst rotszwaluw, zwarte roodstaart, witte kwikstaart, vink en zwarte specht noteren. Ik ben benieuwd wat de vakantie me gaat brengen

De eerste dag

De volgende dag levert zoals verwacht een hele reeks aan nieuw vakantiesoorten op. Weinig spectaculairs, maar een aantal Europese kanaries rond het vakantiehuisje levert toch wat leuke plaatjes op. 
Ik ga ook langs bij de rotszwaluwen het is super om boerenzwaluwachtige voerdersessies nu ook bij rotszwaluwen te zien. Ik maak heel wat foto's. 
Ook levert het nuttige informatie op. Een vrouwelijke Franse ornithologue weet mij te vertellen dat in een natuurpark in de buurt een lammergier moet broeden. Dat is goed om te horen! Ik begrijp niet alles van wat ze zegt, maar met behulp van de Nederlandse vertegenwoordiger van de reisorganisatie hoop ik er wel uit te komen. Ik investeer ook nog in vluchtplaatjes van rotszwaluwen. Dat blijkt nog niet makkelijk, maar uiteindelijk heb ik toch wel iets om mee thuis te komen. 
Iets anders opmerkelijks is dat ik bij wijze van uitzondering wespendief een keer eerder heb dan buizerd. Overigens is dat de hele vakantie door ook opmerkelijk omdat ik ettelijke wespendieven zie, maar in totaal maar twee buizerds.

De volgende dag levert weinig nieuws op. Een groep van ongeveer vijftien kruisbekken is nog wel leuk om te noemen. Ook een raaf vliegt over ons vakantiehuisje en is een nieuwe vakantiesoort.

Wandeling Bourg St. Maurice


Maandag is de eerste dag dat we echt op pad gaan. We gaan in de buurt van Bourg St. Maurice, een stadje in de buurt, wandelen. Het is een relaxte wandeling dat vooral vlinders oplevert. Daar kijk ik ook altijd met een schuin oog naar. Mijn vlinderdoel voor Frankrijk is een koningspage scoren, dat zou gezien het aantal waarnemingen, toch niet al te moeilijk moeten zijn. Dat blijkt het ook niet want terwijl ik in gebrekkig Frans de weg aan het vragen ben vliegt er opeens eentje langs. Ik heb verder geen tijd om foto’s te maken. Een boomgaard levert enkele grauwe vliegenvangers op.
Later op de dag zie ik in een landelijk gebied een vogel boven in een struik zitten. Een adult mannetje grauwe klauwier! Een langverwachte LIFER voor mij. Het is een schitterende vogel en ik maak dan ook de nodige foto’s. 
Helaas mag ik niet te dichtbij komen van de vogel. Bij een snelstromende rivier zie ik in een typische ‘vlinderplant’ een hele leuke vlinder zitten: Koningspage! Ditmaal is het geen langs vliegende, maar gewoon eentje die mooi dichtbij en vrij zit. Ik maak een hele serie foto's.
Een hele mooie vlinder, alleen is het jammer dat een staartpen ontbreekt. Op weg naar huis zien we nog een mooie adult zomer grote gele kwik en opnieuw een wespendief. Een leuk dagje dus om op terug te kijken, er zijn weer een aantal nieuwe vakantiesoorten bij gekomen. Het is echter nog niet voorbij, ’s avonds roeien tegen een strakblauwe lucht nog twee zwarte wouwen over.


Aosta

De volgende dag staat een dagje Italië op het programma. De stad Aosta zou goed aan te rijden moeten zijn. We rijden over Le petit Col du St. Bernhard. Als we over een rotonde rijden bij het plaatsje Morgex kan ik een gierzwaluw als een zekere vale gierzwaluw determineren. In Aosta heb ik ook al snel een Italiaanse mus gevonden, evenals een ringmus. Die laatste soort verbaast me wel, maar het is er toch echt één. Op de terug weg stoppen we even op de Col du St. Bernhard. Terwijl de rest van de familie zich vermaakt met de sneeuw ga ik op zoek naar de vogels. Als snel kan ik de eerste waterpiepers van de vakantie intikken. Op een bergmeertje vliegt tot mijn grote verbazing een meeuw. Welke meeuw heeft iets te zoeken op een paar duizend meter hoogte? Snel loop ik dichterbij, maar helaas is de vogel dan al verdwenen. Van de baggerplaatjes die ik nog wel heb is weinig te maken, ik denk zelf dat het een stormmeeuw is, maar dat is niet met zekerheid te zeggen. 


Rustig dagje

De volgende dag is er vanuit vogel oogpunt bekeken weinig te beleven. Een matkop is nieuw voor de vakantielijst en drie overvliegende raven zijn ook wel leuk. 
Een wespendief laat zich nog mooi zien en 's middags gaan we naar het zwembad. 


Mont Blanc

De volgende dag gaan we naar Chamonix om de Mont Blanc te bekijken. Helaas is het weer niet al te best zodat we moeten kiezen of we naar een soort gletsjermeer gaan of de Mont Blanc gaan zien. Ik stem voor de Mont Blanc. We gaan er ook naar toe. Boven in de bergen kunnen we hem na even zoeken inderdaad ook zien. 
Leuk hoor, nu hebben we de hoogste berg van Europa gezien, maar verder is hier weinig te beleven. Ik heb nog wel een vlucht Alpengierzwaluwen gezien. We hebben nog tijd om alsnog naar het gletsjermeer te gaan. Dat doen we ook en we bezoeken de ijsgrotten die daar zijn. Aan vogels zit er een nieuwe vakantiesoort: alpenkauw. 
De vogel komt lekker dichtbij op het terras de tafels schoonmaken. 


Lammergieren Deel I


Vandaag is eindelijk de grote dag: We gaan naar de lammergieren! Ze zouden moeten zitten in een groot natuurpark vlakbij: het Parc de la Vanoise. Als we daar zijn gaan we wandelen in de hoop er eentje tegen te komen. Na een hele middag wandelen komen we terug, we hebben alpenmarmotten gezien. 
Dat is natuurlijk leuk, maar nog steeds is er geen lammergier te bekennen. Gelukkig spreekt de parkopzichtster enigszins Engels en zij legt ons uit waar het nest zit. We hebben weinig tijd meer, maar toch ga ik nog even kijken. Op de plaats aangekomen zie ik een Franse vogelaar met telescoop staan. Hij laat me het nest zien, maar van de vogels is geen spoor te bekennen. Hij verteld me ook dat ze 's ochtends een stuk beter te doen zijn. Zonder lammergieren ga ik terug, morgenochtend hopelijk met meer resultaat!


Lammergieren Deel II


De volgende morgen zet mijn vader me af bij de plek. Ik installeer me met de telescoop en wacht. Na een tijdje zie ik iets opvallends zitten op de berghelling. Onder het mom van: het-zal-wel-niets-zijn-maar-je-weet-maar-nooit richt ik de telescoop. Het blijkt een 1e kj lammergier te zijn! Super natuurlijk dat ik hem zo snel gevonden heb en nu kan ik hem uitgebreid bekijken. Enkele passerende Fransen raken ook in extase nu ze deze lokale 'yeti' eindelijk eens in real life kunnen zien. De vogel gaat ook vliegen, een flinke lap vleugel! 
De ouder komt ook nog even bezoeken. Als het jong net weer heel erg mooi in de scoop zit komt mijn vader me ophalen. Ik bel hem en zeg dat hij beter kan komen omdat de vogel nu wel heel mooi is. Net als ik hem aan zie komen ben ik de vogel kwijt. Het zal toch niet waar zijn... Gelukkig zie ik net iets wat me opvalt en dat blijkt de oudervogel te zijn die samen met het jong aan het lunchen is! Dat is natuurlijk helemaal geweldig. Als de oudervogel later wegvliegt met een groot stuk bot in de klauwen is het feest compleet. Een geweldige belevenis! De digiscoopplaatjes zijn niet al te mooi, maar het is wel duidelijk hoe goed we de lammergieren hebben kunnen zien.
Eveneens vermeldenswaardig zijn een aantal juveniele paapjes en mooie uitgekleurde kleine barmsijzen. 


Belle Plagne

Twee dagen later vindt er weer iets plaats wat vanuit vogeloogpunt ook wel leuk is. We gaan bij de plaats Belle Plagne naar 3000 meter om een ijsgrot te bezoeken. We gaan met enorm krakkemikkige gondeltjes die er uitzien alsof ze een aantal jaar geleden wegens metaalmoeheid van achter het IJzeren Gordijn gekomen zijn en nu gebruikt worden om toeristen een spectaculair levenseinde te bieden. 
Gelukkig valt alles nog mee, we komen veilig boven en ook weer beneden. Dan blijkt echter dat ik mijn mobiel verloren ben. We moeten weer terug naar boven. Gelukkig wordt hij gevonden en ga ik opgelucht mee naar beneden. Op de weg naar beneden kom ik nog een paar sneeuwvinken tegen als nieuwe vakantiesoort. 
Ook een tapuit is, verrassend genoeg, nog nieuw. 

Een paar dagen later is het meer bij het stadje Annecy goed voor een aantal verwachte nieuwe soorten: meerkoet, kokmeeuw, knobbelzwaan en fuut. 



Afsluiting: Lammergieren Deel III


De vakantie is bijna ten einde en ik wil hem graag leuk afsluiten. Daarom wil ik nog een keer terug naar de lammergieren, maar dan voor een hele dag om te investeren in de foto's. 's Ochtends vroeg wordt ik gebracht. Ik klauter omhoog langs de rotstblokken om zo dicht mogelijk bij de vogels te komen. Uiteindelijk heb ik wel een geschikt plekje gevonden en het wachten kan beginnen. Een paartje torenvalken doen uitstekend dienst als bewaking. Telkens als er een lammergier langs komt waarschuwen ze mij door hun geroep. Een adult lammergier vliegt schitterend langs. Met de foto ben ik heel erg blij.
Ook het jong laat niet op zich wachten. Om hem nog beter te zien ga ik nog hoger. Ik zit er ongeveer een uur, maar de vogels laten zich niet meer zien. Daarom ga ik nu weer terug naar beneden. Opeens klinkt een gorsachtige zang. Het is inderdaad waar ik al op hoopte: grijze gors! Helaas is hij niet zo goed te zien, maar gelukkig wel genoeg om hem zeker te maken, een LIFER! Als ik weer terug ben komt het jong nog een paar keer heel mooi over. Als hij gepest wordt door pa en moe torenvalk is pas goed te zien wat een bakbeest hij eigenlijk is. 
Een voedersessie vindt helaas plaats buiten mijn blikveld, maar verder kan ik alles erg goed volgen. Aan alles komt echter een einde. Als ik terug ga kan ik terugkijken op een hele leuke dag. Thuis op de laptop zie ik dat ik de foto's heb kunnen maken waar ik al op hoopte. Al met al is het een leuke vakantie geweest!

Voor alle waarnemingen zie Observado


maandag 17 september 2012

Leuke twitch naar Tholen

Sinds de Bairds strandloper heb ik niet meer getwitcht. Dat kwam omdat de echte spectaculaire vogels ontbraken en ik geen vervoer had voor de minder spectaculaire soorten. Een sperwergrasmus bij Westkapelle en een mooi kleinst waterhoen bij de Groene Jonker konden helaas niet aan mijn lijstje worden toegevoegd. Toen ik vanmiddag uit school kwam ging ik na de koffie even de waarnemingen checken. Er bleek een blonde ruiter te zijn gemeld bij de Schakerloopolder op Tholen. Meteen stuur ik Edward een Whatsapp bericht. Niet lang daarna krijg ik een bericht terug, hij wil nog even wachten tot hij zeker is. Gelukkig duurt het maar heel kort voordat duidelijk wordt dat het wel de moeite waard is om dit te proberen. Om 16:40 stap ik in. Onderweg krijgen we een 'piepje in de rug' in de vorm van een Whatsapp bericht van Corstiaan, hij is tp en de vogel is mooi te zien. Dat is erg fijn! Op de Oesterdam zien we opeens een roofvogel vliegen. Door de vorm van de vleugels durf ik toch voorzichtig aan een visarend te denken. Als we een heel stuk dichterbij gekomen zijn zien we de vogel hoog bidden boven het water. Met de verrekijker kan ik het masker nog onderscheiden, ook Edward (aan het stuur) ziet de witte buik, een visarend! Dat is erg fijn want hij was voor mij nog nieuw voor de jaarlijst. 

Niet lang daarna zien we Corstiaan al staan. Hij gaat net keren om naar andere vogelaars te gaan dus daar rijden we achteraan. Als we uitgestapt zijn horen we dat hij in beeld is. Ik mag snel even kijken door de scoop van Corstiaan en ik kan ook deze vogel aan het lijstje toevoegen. Door mijn eigen scoop kan ik op mijn gemak alle kenmerken bekijken. Een opvallend zwart kraaloog, opvallend door de koptekening en een zwart, recht snaveltje. Een fijn geschubde rug, een nauwelijks/niet gestreepte borst en de warmgele poten maken het geheel af. Een prima blonde ruiter! Hij is wat valer dan de vogels waar ik foto's van heb gezien, maar dat komt misschien doordat hij mogelijk nog juveniel is. 

Door de telescoop is de vogel heel erg mooi te zien, maar nu moeten we maar eens kijken of het met de foto's wil vlotten. Dat blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Duidelijk zien we hoe klein het steltlopertje eigenlijk is, hij is zeker niet groter dan een spreeuw! Uiteindelijk heb ik twee foto's waar hij herkenbaar op staat. Helaas zijn het geen mooie foto's door de grote afstand. 
We volgen de vogel nog een hele tijd, op een gegeven moment raken we hem kwijt. We rijden wat rond in het gebied tot we opeens tussen de kieviten een klein, bruin ruitertje zien vliegen. Dat zou hem zo maar kunnen zijn! De vogel verdwijnt over de dijk, maar we zien hem niet terugkeren. Als we uiteindelijk nog even op de oude plek kijken loop hij opeens weer in beeld! We kunnen hem weer lang volgen maar uiteindelijk vliegt hij weer op. Ik blijf hem volgen in de scoop, maar het maantje op de ondervleugel is niet te zien, hij vliegt weer de dijk over. We zoeken nog even aan de andere kant, maar we besluiten dat het mooi geweest is. Wij gaan weer terug naar huis, voor hetzelfde geld heeft de vogel een bocht gemaakt en is weer teruggekomen. Wij kunnen in ieder geval tevreden naar huis met eindelijk die blonde ruiter (na de dip in de Prunje) en ook een leuke bijvangst in de vorm van een visarend!

donderdag 30 augustus 2012

I can't stop the rain...


Dinsdagavond keek ik voor ik naar bed ging nog even op het forum van Waarneming.nl. Een nieuw berichtje bij Zeldzaamheden in Nederland. Altijd interessant, dit maal was het nog interessanter. Volgens Frank van der Meer was een kleine strandloper mogelijk een Bairds. De foto’s zagen er inderdaad heel spannend uit. Dat zou er inderdaad wel eens een kunnen zijn! Met de prettige gedachte, dat ik de Big Dip misschien goed kan maken ga ik naar bed. De volgende dag denk ik er niet meer aan, maar als ik op school Dutchbirding check springt een bepaalde soort er uit: Bairds strandloper! Snel klik ik door en de Bairds blijkt er nog te zitten en ook nog eens belachelijk dichtbij te komen. De middag en de avond worden erg stressvol, ik probeer iemand te vinden die gaat rijden, maar helaas kan ik niemand te pakken krijgen. Ondertussen zie ik natuurlijk wel overal de schitterende foto’s verschijnen.

De volgende dag ga ik weer gewoon naar school, maar ik wil deze vogel wel heel erg graag zien. Als ik ’s middags thuiskom, heb ik twee gemiste Whatsapp berichtjes van Edward. ‘Ga heel, heel misschien om 14:30 naar de Bairds’. Het is nu 15:30. Tweede berichtje ‘kan helaas niet vanwege mijn werk’. Ik doe een berichtje terug en even later wordt ik gebeld door Edward. Of ik om half vijf klaar kan staan bij de stoplichten, we gaan naar de Bairds! Uiteraard wil ik mee en om half vijf stap ik bij Edward in de auto. In de auto waarschuwt Edward me al dat we de vogel waarschijnlijk pas laat op de avond zullen zien vanwege de spits. We komen inderdaad een hele hoop spits tegen, maar uiteindelijk valt het gelukkig nog redelijk mee. Als we in de buurt van de Meijendelse weg zijn begint het te hozen. Door de regen zoeken we naar de juiste plaats waar we moeten zijn. 

Als we de auto geparkeerd hebben, wachten we even tot de regen voorbij is, maar dat gaat voorlopig nog niet gebeuren. Dan maar door de regen! Onderweg komen we Thomas Luiten en Cornelis Fokker tegen die ons vertellen dat hij inderdaad erg mooi is en ons vertellen hoe we moeten lopen. Ondanks die aanwijzingen lopen we toch nog verkeerd. Uiteindelijk komen we wel op het strand uit. Doornat, inmiddels is de regen opgehouden, maar we zijn al heel erg nat geworden. Dan komen we er achter dat we het hele stuk weer terug moeten omdat de vogel een heel eind terug zit. We sjokken dus maar weer terug. Na een heel eind komen we uiteindelijk aan. De vogel zit gigantisch dichtbij een nieuwe soort is binnen! Uiteraard hiervoor hulde aan wat mij betreft de ontdekker: Frank van der Meer! 


Helaas is het licht zo slecht geworden dat een scherpe foto met de telelens niet tot de mogelijkheden behoort. Daarom gebruik ik het kleine 50mm lensje van mijn vader. Ondanks dat hij op drie meter zit is hij dan toch nog behoorlijk ver weg. Als het weer keihard gaat regenen gaat iedereen weg behalve wij. We wachten maar tot de bui over is, want dan komt er misschien beter licht. We zijn nu echt tot onze huid natgeregend. Als de bui uiteindelijk bijna over is, gaat Edward wat foto’s proberen te maken. Helaas is zijn fototoestel kapot. Door de regen waarschijnlijk, eerst klikt hij constant en daarna doet hij niets meer. Dat is natuurlijk enorm balen! 


Daarom ga ik met mijn kleine lensje nu in mijn eentje achter de vogel aan. Dan ervaar ik dat als je rustig doet en je alleen bent, de vogel nog dichterbij komt. Op den duur lig ik plat op mijn buik (in het zand) foto's te maken terwijl de vogel op 1 meter afstand rustig aan het foerageren is! Door het slechte licht zijn de foerageerplaatjes allemaal onscherp, behalve één die vertoont op de kop gelukkig voldoende scherpte. Weer eens wat anders, zo'n dynamisch plaatje na al die staatsieportretten!

Het drieteentje dat hem vergezelt gaat zelfs op dezelfde afstand doodgemoedereerd zitten slapen!
Door de regen zie ik niets meer met bril en dus ik doe hem maar af en stel op goed geluk scherp. Heel veel foto's zijn onscherp, maar gelukkig zit er eentje bij die mooi scherp is en waar de vogel goed op staat, samen met zijn twee maten.
Ik kan dus ook terug overigens hier nog een plaatje van enkele seconden er na. Daar staan de twee andere vogels dan weer scherp op, het kan verkeren... 
Ik vis mijn mobiel van tussen het zand van in mijn broekzak en ik bel Edward even op. Hij staat aan de andere kant van het duin en dus duurt het niet lang voor we terug lopen. Het is nog droog, net als we bedenken dat we de avond ook in 'stijl' zouden kunnen afsluiten gebeurt dat ook. Een derde plensbui raast met volle kracht naar beneden. Opnieuw doorweekt zoeken we naar de auto. Gelukkig gaat dat vrij vlot en slaan we maar één keer een beetje de verkeerde richting in. In de auto smijt ik mijn nieuwe rugzak met spullen naar binnen en mezelf er zo ongeveer achteraan. De deur dicht, droogte! In de regen rijden we weg. Ja, we hebben een nieuwe soort gezien en ja we hebben die heel erg dichtbij gezien. Dan zou je tevreden moeten zijn, maar als het wat mooier licht geweest was en geen regen dan had ons tochtje wel wat meer zin gehad... Desalniettemin ben ik wel een soort rijker en gezien de omstandigheden mag ik niet klagen met de plaatjes die ik nu heb. Nota bene met een 50 mm lens! Als afsluiter dan nog dit liedje dat wat mij betreft helemaal de gedachte van de avond weergeeft en dan vooral de 28-30e seconde. 

dinsdag 31 juli 2012

Weer thuis...

Bonapartes strandloper


Ik heb een aantal dagen mijn blog niet bijgewerkt dus daarom pak ik maar meerdere twitches in een keer. Vrijdag kwamen we thuis van vakantie. Qua vogels had ik niet veel gemist, een Amerikaanse goudplevier in de Prunje was de belangrijkste soort en die zat er nog. De volgende dag was het meteen raak. Om vijf uur werd door Pieter Dhaluin een Bonapartes strandloper ontdekt op Zeeuwsch-Vlaanderen. Meteen bel ik Edward en niet lang daarna rijden we weg. Als we op de plaats van bestemming aangekomen zijn kunnen we de vogel meteen zien. Een dag nadat ik terug ben meteen een nieuwe voor de lifelist! Onder de ongeveer tien 'kijklustigen' herken ik Alwin Borhem en Pieter Beeke. Alwin heeft deze soort natuurlijk hard nodig voor zijn recordpoging voor de Nederlandse jaarlijst. Zeer tevreden kunnen we uiteindelijk wegrijden. Door de scoop hebben we alles uitstekend kunnen zien. Door de afstand zat een foto er helaas niet in, maar het is niettemin toch een nieuwe soort!

Aziatische goudplevier

Op maandag wil mijn moeder met me langs de Prunje. Zo hoop ik de Amerikaanse goudplevier alsnog binnen te halen. Ik heb wel een deja-vu met vorig jaar, toen bleef een Aziatische goudplevier ook net zo lang zitten tot ik weer terug was van vakantie. Hopelijk is deze Amerikaan net zo aardig! In het begin kan ik de vogel nergens vinden. Ik scoop de plek tien keer af, maar nergens zie ik ook maar een goudplevier lopen. Daarom bel ik Edward even om te vragen of dit wel de juiste plek is. Dat blijkt zo te zijn, verder zoeken maar weer... Opeens zie ik hem in beeld lopen! Snel check ik alle kenmerken en ik scoop nog een klein stukje door om daarna weer terug te keren. Dan is de vogel opeens weer verdwenen! Een tijd lang blijf ik zoeken tot ik hem opeens weer zie lopen, niet ver van de plaats waar ik hem eerst zag. Snel ren ik onderlangs de dijk tot de plaats waar ik vermoed dat hij zit. Als ik omhoog ga is er echter geen spoor van de vogel meer te bekennen. Uiteindelijk moet ik dus zonder foto terugkeren. Met een dubbelgevoel zit ik in de auto. Ik heb hem dan wel, maar een foto vind ik toch ook altijd wel heel erg fijn. Toch mag ik niet klagen, het is de tweede nieuwe soort al nadat ik net drie dagen in Nederland terug ben!

Vale gier en kwak

De volgende dag ben ik vroeg klaar met werken. Dat is maar goed ook. Thuis zie ik dat er een vale gier tp is gemeld bij Brabant. Daar moet ik heen! Snel bel ik Edward op om te vragen of hij gaat. Dat is net op tijd. Hij ging inderdaad, maar hij ging om half vijf weg en ik bel om kwart over vier. We spreken af dat ik informatie over de locatie op zal zoeken en dat we elkaar rond tien over half vijf zien bij de Vierwegen. Om tien over half vijf zit ik bij Edward in de auto. De vale gier gedraagt zich keurig en blijft netjes zitten op de plaats waar hij hoort. Zonder al te grote verkeersproblemen komen we in Zeeland aan. Dat blijkt een plaatsje te zijn in Noord-Brabant. We zien een aantal vogelaars staan en daar gaan we dan ook naar toe. Als ik vraag waar hij zit kijken ze me enigszins spottend aan en zeggen "Zie je dat niet?". Dan moet hij wel erg dichtbij zitten! Dat is zo, hij zit vlakbij. Wat een enorm beest! Snel maak ik de eerste bewijsplaatjes, maar dat duurt niet lang.
De vogel vliegt weg. Nu kan ik de enorme spanwijdte ook goed zien. Ik wilde deze soort in Frankrijk scoren, maar in Nederland is natuurlijk ook prima! Als het goed is is de vogel gaan zitten in een boom verderop en daar gaan we dan ook heen. Net als we tegen elkaar zeggen dat we er nu toch zo ongeveer zouden moeten zijn, zien we hem zitten. Het is grappig om te zien dat de vogel van de boomblaadjes aan het eten is.
Toch zit hij voor foto's niet helemaal lekker. Daar is iets aan te doen! We lopen het naastgelegen weiland in. Dit is beter! Van een afstand van ongeveer 20 meter laat de vogel zich geweldig zien. we maken een aantal foto's, maar uiteindelijk moeten we ook weer door. We hebben nog meer op ons programma staan. Bij Grubbenvorst in Limburg bivakeren namelijk al enige tijd twee adulte kwakken. Voor mij zijn ze nog nieuwe en Edward had ze sowieso al op de planning staan. Zeer tevreden zitten we in de auto. Met zulke foto's kun je thuiskomen!
In Grubbenvorst is even zoeken, maar dan zijn we uiteindelijk ook op de plaats van bestemming. Gelukkig wijst een daar aanwezige vogelaar ons de kwakken aan. Dat is ook wel nodig want de vogels laten zich helaas amper zien. Voor de lijst is het dus wel een nieuwe soort, maar er is niet veel aan te zien. We blijven nog een tijdje proberen om goede foto’s te maken, maar doordat de vogels zo verborgen zitten lukt dat niet erg. Uiteindelijk gaan we daarom maar weg. Toch mogen we zeker niet klagen. Een vale gier voor de ‘Zeeuwse lijst’ en levenslijst en ook een kwak voor de levenslijst! Binnen vier dagen heb ik dus vier nieuwe soorten binnen. Geen slechte score, ik ben dus gelukkig op tijd teruggekomen van vakantie!