donderdag 30 augustus 2012

I can't stop the rain...


Dinsdagavond keek ik voor ik naar bed ging nog even op het forum van Waarneming.nl. Een nieuw berichtje bij Zeldzaamheden in Nederland. Altijd interessant, dit maal was het nog interessanter. Volgens Frank van der Meer was een kleine strandloper mogelijk een Bairds. De foto’s zagen er inderdaad heel spannend uit. Dat zou er inderdaad wel eens een kunnen zijn! Met de prettige gedachte, dat ik de Big Dip misschien goed kan maken ga ik naar bed. De volgende dag denk ik er niet meer aan, maar als ik op school Dutchbirding check springt een bepaalde soort er uit: Bairds strandloper! Snel klik ik door en de Bairds blijkt er nog te zitten en ook nog eens belachelijk dichtbij te komen. De middag en de avond worden erg stressvol, ik probeer iemand te vinden die gaat rijden, maar helaas kan ik niemand te pakken krijgen. Ondertussen zie ik natuurlijk wel overal de schitterende foto’s verschijnen.

De volgende dag ga ik weer gewoon naar school, maar ik wil deze vogel wel heel erg graag zien. Als ik ’s middags thuiskom, heb ik twee gemiste Whatsapp berichtjes van Edward. ‘Ga heel, heel misschien om 14:30 naar de Bairds’. Het is nu 15:30. Tweede berichtje ‘kan helaas niet vanwege mijn werk’. Ik doe een berichtje terug en even later wordt ik gebeld door Edward. Of ik om half vijf klaar kan staan bij de stoplichten, we gaan naar de Bairds! Uiteraard wil ik mee en om half vijf stap ik bij Edward in de auto. In de auto waarschuwt Edward me al dat we de vogel waarschijnlijk pas laat op de avond zullen zien vanwege de spits. We komen inderdaad een hele hoop spits tegen, maar uiteindelijk valt het gelukkig nog redelijk mee. Als we in de buurt van de Meijendelse weg zijn begint het te hozen. Door de regen zoeken we naar de juiste plaats waar we moeten zijn. 

Als we de auto geparkeerd hebben, wachten we even tot de regen voorbij is, maar dat gaat voorlopig nog niet gebeuren. Dan maar door de regen! Onderweg komen we Thomas Luiten en Cornelis Fokker tegen die ons vertellen dat hij inderdaad erg mooi is en ons vertellen hoe we moeten lopen. Ondanks die aanwijzingen lopen we toch nog verkeerd. Uiteindelijk komen we wel op het strand uit. Doornat, inmiddels is de regen opgehouden, maar we zijn al heel erg nat geworden. Dan komen we er achter dat we het hele stuk weer terug moeten omdat de vogel een heel eind terug zit. We sjokken dus maar weer terug. Na een heel eind komen we uiteindelijk aan. De vogel zit gigantisch dichtbij een nieuwe soort is binnen! Uiteraard hiervoor hulde aan wat mij betreft de ontdekker: Frank van der Meer! 


Helaas is het licht zo slecht geworden dat een scherpe foto met de telelens niet tot de mogelijkheden behoort. Daarom gebruik ik het kleine 50mm lensje van mijn vader. Ondanks dat hij op drie meter zit is hij dan toch nog behoorlijk ver weg. Als het weer keihard gaat regenen gaat iedereen weg behalve wij. We wachten maar tot de bui over is, want dan komt er misschien beter licht. We zijn nu echt tot onze huid natgeregend. Als de bui uiteindelijk bijna over is, gaat Edward wat foto’s proberen te maken. Helaas is zijn fototoestel kapot. Door de regen waarschijnlijk, eerst klikt hij constant en daarna doet hij niets meer. Dat is natuurlijk enorm balen! 


Daarom ga ik met mijn kleine lensje nu in mijn eentje achter de vogel aan. Dan ervaar ik dat als je rustig doet en je alleen bent, de vogel nog dichterbij komt. Op den duur lig ik plat op mijn buik (in het zand) foto's te maken terwijl de vogel op 1 meter afstand rustig aan het foerageren is! Door het slechte licht zijn de foerageerplaatjes allemaal onscherp, behalve één die vertoont op de kop gelukkig voldoende scherpte. Weer eens wat anders, zo'n dynamisch plaatje na al die staatsieportretten!

Het drieteentje dat hem vergezelt gaat zelfs op dezelfde afstand doodgemoedereerd zitten slapen!
Door de regen zie ik niets meer met bril en dus ik doe hem maar af en stel op goed geluk scherp. Heel veel foto's zijn onscherp, maar gelukkig zit er eentje bij die mooi scherp is en waar de vogel goed op staat, samen met zijn twee maten.
Ik kan dus ook terug overigens hier nog een plaatje van enkele seconden er na. Daar staan de twee andere vogels dan weer scherp op, het kan verkeren... 
Ik vis mijn mobiel van tussen het zand van in mijn broekzak en ik bel Edward even op. Hij staat aan de andere kant van het duin en dus duurt het niet lang voor we terug lopen. Het is nog droog, net als we bedenken dat we de avond ook in 'stijl' zouden kunnen afsluiten gebeurt dat ook. Een derde plensbui raast met volle kracht naar beneden. Opnieuw doorweekt zoeken we naar de auto. Gelukkig gaat dat vrij vlot en slaan we maar één keer een beetje de verkeerde richting in. In de auto smijt ik mijn nieuwe rugzak met spullen naar binnen en mezelf er zo ongeveer achteraan. De deur dicht, droogte! In de regen rijden we weg. Ja, we hebben een nieuwe soort gezien en ja we hebben die heel erg dichtbij gezien. Dan zou je tevreden moeten zijn, maar als het wat mooier licht geweest was en geen regen dan had ons tochtje wel wat meer zin gehad... Desalniettemin ben ik wel een soort rijker en gezien de omstandigheden mag ik niet klagen met de plaatjes die ik nu heb. Nota bene met een 50 mm lens! Als afsluiter dan nog dit liedje dat wat mij betreft helemaal de gedachte van de avond weergeeft en dan vooral de 28-30e seconde.