zondag 3 november 2013

Zinderende zaterdag!

Zoals gewoonlijk ga ik op zaterdagochtend weer gewoon werken. In de pauze kijk ik maar eens naar de whatsappjes die zijn binnengekomen. Er zijn er een aantal op de Walcheren groep. Snel kijk ik wat er staat. Provençaalse grasmus Westkapelle!!! Ontdekt door Pieter Beeke, Corstiaan heeft al een fotootje toegevoegd, waar inderdaad onmiskenbaar een Provençaalse grasmus op staat. Uiteraard in alle staten van opwinding probeer ik zo snel mogelijk klaar te zijn zodat ik naar huis kan. Uiteindelijk loop ik om kwart voor één de deur uit. Ik check nog een keer op whatsappjes. Opnieuw schrik ik me wild, een vale gierzwaluw bij Neeltje Jans! Ontdekt door Ies Goedbloed en Remco Hofland. Samen met de woestijntapuit die ook nog bij Westkapelle zit, hebben we nu wel een hele bijzondere dag. Snel fiets ik naar huis, gelukkig wil mijn vader met me rijden. Als ik gegeten heb, gaan we eerst naar Neeltje Jans. De 'vluchtkans' van de vale gierzwaluw acht ik aanmerkelijk hoger dan die van de grasmus. 

Dankzij aanwijzingen van Edward komen we al snel op de goede plek aan. Als de auto geparkeerd is ren ik snel naar de Pijlerdam. Er staan heel wat groepjes vogelaars. De vogel foerageert op dit moment aan het einde van de dam tussen de windmolens. Ik ren naar het einde van de dam. Dan duurt het niet lang of ik heb hem in de kijkert. Met de telescoop is de keelvlek al goed te zien. Gelukkig blijft het daar niet bij, de vogel vliegt op een gegeven moment op 10 meter boven ons. Fototoestellen maken overuren. Als ik genoeg foto's heb lopen we weer terug, we hebben nog meer op het programma staan! Terwijl ik terug loop komt de vogel nog een keer mooi over. Helaas is het licht er slecht, maar toch kan ik tevreden zijn met de foto's die ik heb. 






We rijden dus richting Westkapelle. Ik besluit eerst langs de woestijntapuit te gaan, de grasmus heeft zich al lange tijd niet laten zien en je kunt die woestijntapuit maar binnen hebben! Gelukkig duurt het niet lang of hij laat zich mooi zien. Ik schiet wat plaatjes, maar daarna wil ik toch door naar Erika. Eigenlijk gek, deze woestijntapuit, de eerste voor Walcheren nota bene raakt helemaal ondergesneeuwd onder al het geweld er om heen. Toch blijft het een goede soort! Een leuk detail is dat ik 3 jaar geleden bijna exact op deze plek een bonte tapuit had. 
Maar goed we gaan dus door naar Erika. Daar blijf ik met ongeveer zes vogelaars nog wachten tot ongeveer vijf uur. Door de harde wind en de onoverzichtelijkheid van het gebied laat de vogel zich echter niet meer zien. Toch heb ik geen groot dipgevoel als ik terugloop naar de auto, een vale gierzwaluw en een woestijntapuit zijn meer dan goede troostprijzen!